ค้นพบปริศนาแนวคิดนอกกรอบ

一個男子在火車上吃了麵包就睡著了，但到站的時候，男子卻死了，為什麼？

今天终于去看望了老朋友。他瘦了好多，躺在那里一动不动。我握着他的手说“你怎么变这么凉了”，旁边他妈妈一直在哭。我放下他最爱的白菊花，说了句“下次再来看你”就走了。

ทุกเช้าเพื่อนบ้านจะช่วยหยิบนมจากหน้าประตูเข้ามาวางไว้บนโต๊ะอาหารให้ฉัน วันนี้เขายังนำช่อดอกไม้มาเพิ่ม พร้อมอวยพรให้ฉันหายไว ๆ ฉันยิ้มขอบคุณ พลางคิดว่าการได้อยู่ที่นี่ช่างมีความสุขจริง ๆ เพราะไม่ต้องกังวลจัดการอะไรด้วยตัวเองเลย

คู่สามีภรรยาสองคู่สูญเสียสามีของตนไปในอุบัติเหตุรถชน เหลือผู้หญิงสองคน หลายเดือนต่อมา ในค่ำคืนงานรื่นเริงสีแดง ผู้หญิงทั้งสองได้พบกัน คนหนึ่งนอนหลับ ส่วนอีกคนอุ้มทารกแรกเกิด

วันหนึ่ง ฉันไปที่ร้านขายเครื่องหนังหรูแห่งหนึ่งและซื้อรองเท้าหนังคู่หนึ่งมา หลังจากนั้น ฉันก็ไม่สามารถเอ่ยคำใดๆ ออกมาได้อีกเลย

น้องชายวัยสามเดือนเสียชีวิต ลูกชายของฉันก็ตายลงเช่นกัน แม่ถึงกับทรุดฮวบฮาบ ส่วนฉันถูกจับกุมแล้ว

ฉันเดินมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง แล้วฉันก็รู้ว่าฉันต้องจบแล้ว

เขาเลี้ยงโกลเด้นรีทรีฟเวอร์แก่ตัวหนึ่ง ทุกคืนเวลาสี่ทุ่มตรง มันจะเห่าหนึ่งครั้งแล้วเงียบไป เป็นเช่นนี้ไม่เคยเปลี่ยนมาตลอดสามปี คืนหนึ่งตอนสี่ทุ่ม มันไม่เห่า เช้าวันถัดมา มีคนพบเขาล้มอยู่ในห้องนั่งเล่น เสียชีวิตตามธรรมชาติ

**บันทึกเหตุการณ์ ██-7B**: ภายในหกเดือน เมือง A ได้รับรายงาน 27 กรณีที่โทรทัศน์ LCD แสดงภาพ “หิมะ” แบบโทรทัศน์เก่าได้เองทั้งที่อยู่ใน**สถานะปิดเครื่อง** ทั้ง 27 ครัวเรือนมีสมาชิกอย่างน้อยหนึ่งคนรับสายจาก**ญาติที่เสียชีวิตแล้ว**ในคืนนั้น โดยสนทนานาน 4 ถึง 11 นาที ผู้รับสายทุกคนถูกพบว่าเสียชีวิตบนโซฟาในห้องนั่งเล่นภายใน 72 ชั่วโมง ขณะที่โทรทัศน์ยังคงแสดงภาพซ่า

เธอกับพ่อประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังออกจากโรงพยาบาลและกลับถึงบ้าน เธอกลับพบว่าพ่อคอยเลียนแบบทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ตลอด เมื่อเธอพูดกับพ่อ เขาก็ไม่ตอบสนองเช่นกัน

เขาถูกฝังไปยังไม่ถึงร้อยวัน นางก็ยิ้มบอกแม่สื่อว่า “รอให้ใบต้นบ๊วยญี่ปุ่นในลานร่วงหมดเสียก่อน ข้าจึงจะแต่งงานใหม่” ชาวบ้านครหาว่านางหลายใจ นางไม่แก้ตัว เพียงรดน้ำต้นไม้นั้นด้วยมือตนเองทุกวัน

ทุกวันเธอส่งข้อความ “อรุณสวัสดิ์” และ “ราตรีสวัสดิ์” ให้เขา ครึ่งปีแล้วที่เขาไม่เคยตอบกลับ เมื่อวาน ในที่สุดเธอก็ส่งคำว่า “ฉันรักคุณ” วันนี้ หมายเลขโทรศัพท์ของเขาถูกระงับบริการ

หลังคุณย่าเสียชีวิต ทุกคืนเธอจะเขียนจดหมายถึงคุณย่าแล้วสอดไว้ใต้หมอน เช้าวันรุ่งขึ้นก็มักมีจดหมายตอบกลับเสมอ ครึ่งปี สิบกว่าฉบับ รวมไปกลับกว่าหกพันตัวอักษร ลายมือยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม จนกระทั่งเมื่อคืน กระดาษใต้หมอนมีลายมือเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เส้นปากกาคมกร้าว และมีเพียงคำเตือนสี่ตัวอักษรว่า “อย่าเขียนอีก!”

เขาขึ้นรถเที่ยวสุดท้าย ทุกคนในรถต่างหลับตา รถถึงป้าย แต่ไม่มีใครลง เขาลุกขึ้นหมายจะไป คนรอบข้างกลับลืมตาพร้อมกัน มองเขาแล้วพูดว่า “ยังไม่ถึง”

ในห้องมืด เธอได้ยินหมอที่ตรวจร่างกายเธอพูดอยู่ในห้องข้าง ๆ ว่า “ไม่มีปัญหา เธอแข็งแรงดี” แต่เธอกลับร้องไห้อย่างสิ้นหวัง

ตอนถ่ายภาพครอบครัว ช่างภาพพูดว่า “ยิ้มหน่อย” ทุกคนยิ้ม ภาพออกมาสวยมาก เมื่อกลับถึงบ้าน เธอนับจำนวนคนในภาพ แล้วนับซ้ำอีกครั้ง มีเกินมาหนึ่งคน

เจ้านายให้ความสำคัญกับเขามาก ทุกวันจะนำกาแฟอเมริกาโนมาให้หนึ่งแก้ว และวันหยุดสุดสัปดาห์ก็ชวนไปออกกำลังกาย พร้อมพูดว่า “คนหนุ่มสาว ร่างกายคือต้นทุนของเรา” เดือนก่อน เจ้านายมอบโครงการใหญ่ให้เขา กำหนดส่งคือวันศุกร์นี้ เขาอยู่ไม่ถึงปลายวันศุกร์นั้น ในพิธีไว้อาลัย เจ้านายกล่าวว่าเขาคือ “คนหนุ่มที่ทำให้รู้สึกปวดใจที่สุด”

เขาเป็นนักเปียโนที่มีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่กลับเล่นที่บาร์เดิมทุกคืนวันเสาร์ ผู้ชมมีเพียงคนเดียวเสมอ คือชายชราที่นั่งมุมห้อง ไม่สั่งเครื่องดื่ม ไม่ปรบมือ และกลับทันทีเมื่อเพลงสุดท้ายจบ มีคนถามว่าทำไมไม่ย้ายไปที่อื่น เขาตอบว่าเล่นให้คนคนนี้เท่านั้น คืนวันเสาร์หนึ่งชายชราไม่มา เขายังคงเล่นจนครบรายการ จากนั้นปิดฝาเปียโนและไม่กลับมาแสดงที่นี่อีกเลย

ในวันเช็งเม้ง ในที่สุดฉันก็กลับมาที่หมู่บ้าน ทางเล็ก ๆ เต็มไปด้วยหญ้า แต่ฉันยังจำได้ บ้านหลังเก่าไม่เปลี่ยนไป ประตูแง้มอยู่ เมื่อผลักเข้าไป แม่ก็จัดอาหารไว้เรียบร้อยแล้ว มีชามกับตะเกียบสี่ชุดสำหรับพ่อ แม่ ฉัน และน้องชาย อาหารยังมีไอร้อน ฉันนั่งลงชิมหนึ่งคำ เป็นรสชาติของบ้าน นอกหน้าต่างมีคนกำลังเผากระดาษอยู่บนเนินเขา ได้ยินเสียงร้องไห้แผ่ว ๆ ฉันอยากออกไปดู แต่แม่กดมือฉันไว้แล้วพูดว่า “อย่าไป กินข้าวเถอะ ในที่สุดครอบครัวเราก็อยู่กันพร้อมหน้าเสียที”

มีคนล้มลงกะทันหันในร้านอาหาร ชายจากโต๊ะข้าง ๆ รีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าทำซีพีอาร์ พร้อมตะโกนว่า “รีบเรียกรถพยาบาล!” เขากดหน้าอกอยู่นานถึงแปดนาที เหงื่อท่วมหน้าผาก เมื่อรถพยาบาลมาถึง คนคนนั้นก็เสียชีวิตแล้ว ชายผู้ช่วยเหลือนั่งยอง ๆ เช็ดน้ำตาอยู่ที่มุมร้าน พนักงานจึงรินน้ำอุ่นให้หนึ่งแก้ว ภรรยาของผู้ตายจับมือเขาแล้วพูดว่า “ขอบคุณนะ คุณทำเต็มที่แล้ว”

ปีที่ย้ายเข้าบ้านใหม่ ฉันอายุหกขวบ คืนแรกก็มีเสียงหนึ่งคอยเลียนแบบคำพูดของฉัน ฉันบอกพ่อแม่ แต่พวกเขายิ้มและบอกว่าฉันคงคุยกับตุ๊กตาอีกแล้ว คืนหนึ่งในอีกหนึ่งปีต่อมา เป็นครั้งแรกที่เสียงนั้นไม่พูดตามฉัน มันพูดว่า “เธอพักได้แล้ว”

ในซอยที่ฉันอยู่ ไฟถนนเริ่มดับทีละดวงจากปลายซอย เหมือนมีอะไรกำลังเดินเข้ามา เพื่อนบ้านย้ายออกไปทีละคน แต่ฉันยังอยู่ ทุกครั้งที่ไฟดับไปหนึ่งดวง ฉันก็จุดเทียนพิเศษเพิ่มอีกหนึ่งเล่มบนขอบหน้าต่าง เมื่อคืนไฟถนนดวงสุดท้ายดับลง หน้าต่างของฉันเป็นแสงเดียวของทั้งซอย คืนนี้ ฉันเปิดประตูออก

แต่ก่อนแม่บอกว่าฉันซนเกินไป ต่อมาฉันเงียบลง กลับบ้านตรงเวลาหลังเลิกเรียน ไม่ออกไปเล่นกับเพื่อนอีก พูดน้อยลงมาก วันหยุดฉันช่วยแม่ทำงานบ้านโดยสมัครใจ พ่อตบไหล่ฉันพูดว่า «ลูกโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว» แม่โพสต์ในโซเชียลว่า «ลูกเป็นเด็กดีแล้วในที่สุด»

ชายคนหนึ่งพบธนบัตร 500 หยวนในหนังสือเล่มหนึ่งในห้องสมุด ทันใดนั้นเขาก็ร้องไห้ออกมาดัง ๆ ด้วยความเจ็บปวดและสิ้นหวังอย่างที่สุด

ชายคนหนึ่งกำลังอยู่ในอุโมงค์ ทันใดนั้นเขาก็ร้องไห้โฮอย่างหัวใจแตกสลายโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ

ชายคนหนึ่งเป็นโจรผู้ช่ำชอง เขาไม่เคยทำผิดพลาดในการล้วงกระเป๋าบนรถไฟใต้ดิน แต่หลังจากที่เขาขโมยของจากเด็กสาวคนหนึ่ง เขาก็สาบานว่าจะเลิกลักขโมยไปตลอดชีวิต

ชายคนหนึ่งขับรถมุ่งหน้าสู่เมือง หลังจากเปิดวิทยุ เขาก็ตัดสินใจมอบตัว

ผู้หญิงคนหนึ่งอาศัยอยู่ในห้องเช่าใหม่มาได้สักพัก แล้วเธอก็ถามเจ้าของห้องประโยคหนึ่ง ทันทีที่ได้ยินคำตอบ เธอจึงตัดสินใจแจ้งตำรวจทันที

ชายคนหนึ่งได้ดวลกับศัตรู เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสแต่ก็รอดชีวิตมาได้อย่างหวุดหวิด แต่เมื่อหายดีแล้วและถอดผ้าพันแผลออกจากศีรษะ เขาก็จิตใจพังทลายลงทันที

ในวันครบรอบแต่งงาน ชายคนหนึ่งซื้อกุหลาบช่อโตมาให้ภรรยา แต่กลับต้องตกใจเมื่อภรรยาโทรแจ้งตำรวจทันที จนเขาถูกจับกุม

ผู้หญิงคนหนึ่งถูกลักพาตัว เธอพยายามโทรหาสามีขอความช่วยเหลือ แต่ที่นั่นมีเครื่องกั้นสัญญาณที่คนร้ายติดตั้งไว้ โชคดีที่สามีของเธอมาช่วยไว้ได้ทัน แต่ทันทีที่รอดออกมา เธอกลับสติแตก

ปู่พาฉันไปที่นา อากาศช่างแปลกจริงๆ ท้องฟ้าสดใสและมีแดดจัด แต่กลับมีหยดน้ำไหลรินลงมาบนใบหน้าฉันตลอดเวลา ปู่บอกว่า 'ฝนที่ตกขณะแดดออกเป็นลางดี' แต่เสียงของท่านกลับสั่นเครือ ฉันอยากลืมตาดู แต่ปู่กดฉันไว้แล้วพูดว่า 'อย่าขยับ'

ฉันเป็นไข้มาหลายวันแล้ว แม่พาฉันไปหาหมอพร้อมดวงตาที่แดงก่ำ ระหว่างทางแม่กอดฉันไว้แน่นมาก หลังจากตรวจเสร็จ หมอถอนหายใจแล้วฉีดยาให้ฉันหนึ่งเข็ม แม่ร้องไห้ไม่หยุด แต่ฉันกลับรู้สึกดีขึ้น... ในที่สุด ฉันก็ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานอีกต่อไป

วันนี้ฉันตัดผมให้คุณยาย นานมากแล้วที่เธอจะเงียบสงบขนาดนี้ นั่งนิ่งไม่ไหวติง และไม่บ่นว่าฝีมือฉันแย่เลย ฉันตัดแต่งผมอย่างระมัดระวังจนเสร็จ แล้วก้มลงกระซิบข้างหูเธอว่า "คุณยายสวยมากเลยค่ะ" คุณแม่ที่ยืนมองอยู่ข้างๆ มีดวงตาแดงก่ำ

ฉันกับน้องชายเล่นซ่อนแอบกัน หาตั้งนานในที่สุดก็เจอเขาในถังซักผ้า เขานอนหดตัวงอเป็นก้อนหลับสนิท เรียกยังไงก็ไม่ตื่น ฉันเลยไปตามแม่ พอแม่มาเห็นทีเดียวก็กรีดร้องเสียงหลง กอดน้องชายร้องไห้คร่ำครวญไม่หยุด เอ...เสื้อผ้าน้องชายเปียกโชกไปหมดเลย คงซ่อนนานไปจนเหงื่อออกมั้ง

พรุ่งนี้มีพิธีสำคัญ ฉันจึงรีบเข้านอน แต่เที่ยงคืน ฉันได้ยินเสียงโลหะกระทบกันดังขึ้น แล้วได้ยินเสียงฝีเท้าสองคู่ตามมาติดๆ ตอนเช้าตื่นขึ้นมา เห็นผู้คนมารวมกันหน้าบ้านฉันเต็มไปหมด บนพื้นมีศพห้าศพ หลังจากได้ทราบความจริง ฉันก็ส่งพวกเขาไปยังที่ที่พวกเขาควรจะไป

กลางดึกคืนหนึ่ง ฉันได้ยินเสียงกระซิบกระซาบมาจากตู้เสื้อผ้าของบ้าน ฉันรวบรวมความกล้าเปิดประตูตู้ พบว่ามีเด็กคนหนึ่งอยู่ข้างใน เขามองมาที่ฉันแล้วยิ้มและพูดว่า 'แม่ คุณเจอผมแล้วนะ～' ฉันตกใจมาก เด็กมาจากไหนกัน ฉันบอกให้เขาออกจากบ้านของฉันทันที เขาร้องไห้และเรียกฉันว่าแม่ เมื่อมองใกล้ๆ เด็กน้อยมีความคล้ายคลึงกับอดีตสามีของฉันอยู่บ้าง แต่หลังจากที่ฉันแท้งเมื่อหลายปีก่อน ฉันก็ไม่สามารถมีลูกได้อีกเลย และฉันก็หย่าขาดจากเขาแล้ว เด็กน้อยบอกว่ามีฝาแฝดอีกคนหนึ่ง และเขายังเรียกชื่อฉันกับอดีตสามีได้อีกด้วย เขาถามด้วยเสียงสะอื้นว่า 'แม่จำผมไม่ได้จริงๆหรือ?'

แม่เสียชีวิตแล้ว ทิ้งฟาร์มปศุสัตว์ที่รกร้างไว้ให้ฉัน วันที่สองมีไก่ตัวหนึ่งปรากฏขึ้นในฟาร์มโดยไม่รู้มาจากไหน วันที่สามมีวัวตัวหนึ่งเพิ่มขึ้น วันที่สี่มีแกะตัวหนึ่งเพิ่มขึ้น ฉันรู้สึกประหลาดใจ ในเดือนถัดไปมีสัตว์เพิ่มขึ้นอีกมากมายในฟาร์ม ฉันจึงเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น และทำการตัดสินใจที่บ้าคลั่ง วันรุ่งขึ้นฟาร์มมีคนหนุ่มสาวคนหนึ่งเพิ่มขึ้นมา เมื่อเห็นเธอฉันก็คลั่งไปเลย…

หลังจากย้ายโรงเรียนมาได้หนึ่งเดือน เพื่อนร่วมชั้นทุกคนคิดว่าฉันมีปัญหาทางจิต ทุกคนก็เลยไม่คบฉัน มีแค่ครูที่ไม่คิดแบบนั้น แต่หลังจากผลสอบปลายภาคออกมา ฉันก็เข้าใจว่าฉันมีปัญหาจริงๆ...

ชายและหญิงกำลังดื่มเหล้า จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเพลงที่คุ้นเคย ไม่นานนัก ทั้งสองก็เสียชีวิต

ผู้หญิงรู้สึกสิ้นหวังกับโลกนี้ จึงตัดสินใจกระโดดตึก แต่คาดไม่ถึงว่าในชั่วขณะที่กระโดดลงไป โทรศัพท์ดังขึ้น เธอรู้สึกเสียใจแต่ก็สายไปแล้ว...

ผีปากกาผีปากกา คุณคืออดีตชาติของฉันและฉันคือปัจจุบันชาติของคุณ หากต้องการเชื่อมสัมพันธ์กับฉันอีกครั้ง โปรดวาดวงกลมบนกระดาษ ชายผู้เศร้าสร้อยถามคำถามแรกว่า “เธอไม่รักผมแล้วใช่ไหม” ปากกาขยับไปที่คำว่า “ใช่” เมื่อเห็นคำตอบ เขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก หญิงชราผู้สูงศักดิ์ถามต่อว่า “ฉันจะไม่มีวันแก่จริงๆ ใช่ไหม” “ใช่” หญิงชรายิ้มอย่างสบายใจ หญิงสาวสวยถามว่า “มีคนรู้ความลับของฉันแล้วใช่ไหม” “ใช่” หญิงสาวเริ่มกังวล ปากกาเริ่มขยับเองอย่างช้าๆ และสะกดคำว่า “พวกคุณรู้ไหมว่าฉันคือใคร”

บ้านฉันชั้นบนมีพี่น้องคู่หนึ่ง พี่ชายร่าเริงมาก ส่วนพี่สาวเงียบขรึมแต่ว่าเป็นนักสตรีมที่มีชื่อเสียง ฉันดูเธอสตรีมทุกวัน ฉันชอบเธอมาก ในที่สุดวันหนึ่งเธอก็สังเกตเห็นฉัน ฉันตะโกนสี่คำ ตอนนี้เธอนอกจากจะสตรีมแล้ว ยังมาหาฉันทุกวัน

ปี 2000 ฉันเกิดมา ปู่เป็นญาติคนเดียวของฉัน ท่านบอกว่าฉันจะได้พบกับพ่อแม่ของฉันในอนาคต ปี 2009 ปู่ถูกชายสวมหน้ากากฆ่า ก่อนเสียชีวิตท่านให้จดหมายกับฉัน บอกให้เปิดในวันเกิดปีที่ 27 ของฉัน หลังจากนั้นฉันก็ถูกรับเลี้ยง ปี 2023 ฉันตั้งครรภ์ หมอบอกว่าร่างกายของฉันมีความพิเศษ หลังจากนั้นแฟนของฉันก็หายไป ปี 2024 ฉันเพิ่งคลอดลูก ลูกก็ถูกขโมยไป ปี 2027 ฉันประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ต้องผ่าตัด หลังผ่าตัดฉันได้พบกับแฟนที่หายไป 4 ปี ในวันเกิดฉันนึกถึงจดหมายของปู่ เมื่อเปิดแล้วฉันก็ได้รู้ว่าพ่อแม่ของฉันคือใคร…

พี่เลี้ยงเด็กไม่ได้มาหลายวันแล้ว แต่ฉันรู้สึกเหมือนมีคนอยู่ในบ้าน อาจเป็นเพราะความกลัว ฉันจึงผมร่วงและมีกลิ่นปาก ทุกวันหลังจากนั้นตำรวจพบศพของฉันและพี่เลี้ยงเด็ก

วันนี้พ่อบอกให้ฉันเข้านอนเร็ว แต่กลางดึกฉันกลับได้ยินเสียงเคาะประตู ฉันสงสัยเปิดประตูออกไปดู จะใช่หรือไม่ว่าพ่อเตรียมของขวัญคริสต์มาสไว้ ในห้องนั่งเล่นมีต้นคริสต์มาสสีแดงแขวนด้วยของตกแต่งมากมาย ไก่งวงที่ยังไม่ยัดไส้วางอยู่บนโต๊ะอาหาร ซานตาคลอสสีเขียวซ่อนอยู่ในเตาผิง ขณะนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง...

เมื่อไม่นานมานี้ฉันเป็นโรคกระเพาะและลำไส้อักเสบ นอนไม่หลับทั้งคืน และบังเอิญค้นพบความลับของพี่ชายและพี่สะใภ้ของฉัน ฉันตกใจมาก ก็เลยฆ่าภรรยาของฉัน

วันนี้อากาศร้อนมาก หัวหน้ากำลังทานไอศกรีมที่หน้าหอพัก คนที่สามเพิ่งทานข้าวเสร็จ เรายืนดูจากไกลๆ เมื่อปิดประตูหอพักแล้ว ฉันเตรียมตัวเข้านอน ในความมึนงงฉันได้ยินเสียงกรีดร้องของคนที่ห้า...

มีเสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นมาจากห้องของน้องสาว ประตูห้องแง้มอยู่ ฉันเปิดประตูมองเข้าไป น้องสาวจ้องมองฉันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ฉันรีบไปเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย แต่สุดท้ายฉันก็ตาย

ฟ้ามืดจังเลย โชคดีที่พ่อเอาเทียนมา พี่เอาอาหารมา แม่ยิ่งใหญ่ที่สุด ใช้ลูกโป่งช่วยชีวิตฉัน

ช่วงนี้เพื่อนบ้านบอกว่ามักจะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องเพลงละครในตอนกลางคืน เสียงนั้นช่างน่าสงสาร คืนนี้ตอนที่ฉันกลับบ้านก็ได้ยินเช่นกัน ฉันกลัวจนวิ่งกลับบ้าน พอไม่นานได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาจากชั้นบน ฉันก็รู้ในที่สุดว่าเสียงนั้นคืออะไร

ครูสอนพิเศษก่อนหน้านี้ออกไปแล้ว ดังนั้นฉันจึงถูกส่งไปสอนพิเศษในภูเขา ฉันพักอาศัยที่บ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน ที่หน้าบ้านของพวกเขามีแผ่นกระดาษสีเหลืองแปลกๆ แปะอยู่ และทุกคืนจะได้ยินเสียงตุบๆ มาจากในบ้านของพวกเขา ฉันพบว่าเสียงนี้มีรูปแบบที่แน่นอน จึงจดไว้ว่า 96924482622454 สามวันต่อมา เสียงก็หายไป และฉันก็เข้าใจว่าเสียงนั้นคือห้าคำนั้น...

ในโบสถ์ร้างแห่งหนึ่ง เพิ่งเกิดเหตุการณ์สยองขวัญขึ้น ศพของคุณปู่เกานอนอยู่ในโลงศพอย่างสงบ ลูกชายทั้งห้าของตระกูลเกานอนอยู่บนแท่นบูชาอันใหญ่ ศพของแต่ละคนถูกตัดออกอย่างเป็นระเบียบ: พี่ใหญ่ขาดศีรษะ พี่รองขาดหน้าอกและมือ พี่สามขาดหน้าท้อง พี่สี่ขาดต้นขา พี่ห้าขาดขา และหลานชายของพี่สาม ลูกชายคนเดียวของตระกูลเกา ก็อยู่ในที่เกิดเหตุด้วย เขากลัวและบอกกับตำรวจว่าพวกเขากำลังจะฟื้นคุณปู่ แต่กลับเรียกปีศาจออกมา และปีศาจก็ฆ่าพวกเขาทั้งหมด!

นางเงือกน้อยอาศัยอยู่ในพระราชวังของตัวเอง อยู่มาวันหนึ่ง เจ้าชายมนุษย์ตกลงไปในน้ำและถูกงูกระดาษสีชมพูกัด หลังจากเวลาผ่านไปนาน พระราชวังไม่มีอาหารอื่น เธอจึงต้องกินงูและเจ้าชาย ดูเหมือนเธอจะกินจนอิ่มมากจนท้องใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายก็ลอยตัวบนผิวน้ำ ดอกไม้สีแดงลอยขึ้นบนผิวน้ำ

เด็กผู้ชายไปเยี่ยมบ้านแฟนสาวเป็นครั้งแรก คนในหมู่บ้านมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ เขาไปพักที่บ้านแฟนสาวหนึ่งคืน เช้าวันรุ่งขึ้นเด็กผู้ชายตื่นมาอย่างตกใจเมื่อพบว่าพ่อของแฟนสาวเสียชีวิต และเขากลายเป็นสามีของแฟนสาว

มีแต่น้องสาวที่อยู่กับฉันในวันเกิดปีที่ 10 แม่ยังคงนอนอยู่ แต่เธออ้วนขึ้นมาก พ่อมองพ่อด้วยความตกใจ น้องสาวลูบหน้าฉันแล้วพูดว่า: เมื่อเธอโตเป็นผู้ใหญ่ต้องแต่งงานกับฉันนะ~

สามพี่น้องมีเรื่องทะเลาะกับคนอื่น พี่ใหญ่ถูกขัง สามน้องทำอะไรไม่ถูก พี่รองเรียกเพื่อนมากมายจากสังคมมาช่วยพี่ใหญ่ แล้วก็เกิดการปะทะกันอีกครั้ง สุดท้ายพี่ใหญ่ที่มีสองด้านก็มา ทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลง

มีเด็กผู้หญิงคนใหม่ย้ายเข้ามาในหมู่บ้าน ฉันแอบดูเธอตลอด แต่วันนี้เธอจู่ๆ ก็ซ่อนตัว ดูเหมือนเธอจะรู้ตัวแล้ว เธอกรีดร้องและวิ่งกลับไป จากนั้นก็มีเสียงตะโกนดังมาจากในบ้านว่า จะฆ่าแก!

บ้านมีผีสิง ฉันจึงหามหามดมาช่วยแก้ปัญหา มหามดบอกว่าถ้าอยากรอดชีวิตต้องทำสามข้อนี้ให้ได้ คืนนี้จะผ่านไปอย่างปลอดภัย 1. เทียนที่ใช้ขับไล่ผีนี้ ห้ามเป่าดับเด็ดขาด ไม่งั้นจะตาย 2. ในบ้านมีแค่คุณคนเดียว ใครเรียกชื่อคุณ ห้ามตอบกลับ รวมถึงฉันด้วย 3. แม้จะผ่านคืนนี้ไปได้ แต่ทั้งชีวิตคุณห้ามปิดไฟตอนกลางคืน ไม่งั้นจะเห็นผี ปรากฏว่าฉันผ่านวันนี้ไปได้อย่างปลอดภัย แต่กลับตายในอีกไม่กี่เดือนต่อมา

เด็กหญิงและเด็กชายตั้งเงื่อนไข เด็กชายเพียงทำได้ตามนั้น เด็กหญิงจะเป็นแฟนของเขา ต่อมาเด็กชายทำได้ เด็กหญิงกลับกลายเป็นบ้า

คนรักตั้งครรภ์มาหลายเดือนแล้ว ฉันฟังเสียงลูกที่กระดิกอยู่ในท้องด้วยความตื่นเต้น แม้คนรักจะผ่ายผอมลงทุกวัน แต่เขาน่าจะเข้าใจฉัน

คริสต์มาสมาถึงแล้ว ฉันมาเพื่อเติมเต็มความฝันของเด็กๆ คนแรกอยากร้องเพลง: เขาทำได้แล้ว คนที่สองอยากเดินทาง: ฉันส่งเขาไปรอบโลก แต่เขากลับถูกทิ้ง คนที่สามชอบเล่นซ่อนหา: ฉันช่วยเขาซ่อน ตำรวจหาตัวเขาไม่เจอ แต่ปีหน้าเขาจะปรากฏตัวเอง

นี่คือรถไฟที่กำลังวิ่งอยู่ ฉันเพิ่งขึ้นรถไม่นานก็นั่งอยู่ในตู้โดยสารท้ายสุด มีเลือดไหลอยู่มากมายในตู้ ฉันรู้ว่าฉันใกล้จะไม่รอดแล้ว...

ฉันเป็นจิตรกรที่ตกอับ ภรรยาของฉันไปชนบทกับฉันเพื่อช่วยฉันในการทำงาน ถนนบนภูเขาทุรกันดาร รถเกิดเสียขึ้นมา ขณะนั้นมีชาวนาที่จูงม้าเดินผ่านมา พาเราไปพักที่หมู่บ้าน ตอนกลางคืนภรรยาบอกว่าร้อนและกระหายน้ำ อยากไปดื่มน้ำ แต่ก็ไม่กลับมา ฉันรู้สึกกังวลออกไปตามหาภรรยา เห็นภรรยายืนอยู่ระหว่างบ่อน้ำหลายบ่อ มองอย่างไร้ชีวิตและกระโดดลงไปในบ่อหนึ่ง ฉันทั้งกลัวและตื่นเต้น รีบวาดภาพฉากนี้ลงบนผ้าใบ

ฉันเป็นคนตาบอด ฉันสงสัยว่ามีโจรเข้าบ้าน เพราะช่วงนี้ได้ยินเสียงแปลกๆ คล้ายเสียงเลียตามมาด้วยเสียงเคี้ยว อีกไม่กี่วันฉันก็ได้ยินเสียงเปิดหน้าต่าง ตามมาด้วยเสียงเหมือนคนต่อสู้กัน หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงเลียและเสียงเคี้ยวอีกครั้ง

ฉันอยู่ในห้องพยาบาลมานานหลายปี วันนี้เป็นคืนก่อนวันคริสต์มาส หิมะตกหนักมากข้างนอก พ่อแม่มารับฉันกลับบ้านเป็นเวลาหนึ่งวัน พ่อทำอาหารเอง แม่ก็ดูแลฉันที่ป่วยอยู่ คนดูแลมาถึงบ้าน บอกว่าฉันควรกลับไป แม่พยายามขอร้องแต่เขาไม่ฟัง จึงเกิดการต่อสู้กัน แม่ฆ่าเขา พ่อบอกไม่ให้ฉันสนใจ และทำไก่งวงกับบาร์บีคิวให้ฉันกิน พอกินอิ่มแล้วฉันนอนบนเตียงกับพ่อแม่ รู้สึกร้อนและอบอุ่น ฉันหลับไปอย่างรวดเร็ว วันรุ่งขึ้นฉันตายอย่างมีความสุข

มือใหม่ขึ้นเวที ผู้ชมใต้เวทียิ้มอย่างมีความสุข ไม่สามารถกอดกันได้ทำให้ใจสลาย ใกล้กันแค่เพียงนิดเดียวแต่ไม่สามารถพบกัน

ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านใหม่ ห้องมีเสียงคล้ายหนูวิ่ง แต่เนื่องจากราคาถูก ฉันก็หลับสบาย ไม่ช้าก็เร็วเจ้าของบ้านมีแฟน เสียงหนูก็หายไป แต่ความเงียบอย่างกะทันหัน ทำให้ฉันนอนไม่หลับ...

ขณะที่ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังจัดการข้าวของของสามีผู้ล่วงลับในห้องใต้หลังคา เธอก็พบกล่องวิดีโอเทปกล่องหนึ่ง ในภาพ สามีของเธอยิ้มให้กล้อง ขณะที่เบื้องหลังเธอกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนโซฟา เธอตรวจดูวันที่ ซึ่งระบุว่าเป็นวันที่สิบหลังจากสามีเสียชีวิต ด้วยความตกใจกลัว เธอหันหลังกลับ แต่ประตูห้องใต้หลังคากลับถูกล็อคจากข้างนอก

ในงานแต่งงานของตัวเอง เมื่อเซียวหงเหลือบไปเห็นไทก์ที่เจ้าบ่าวสวมอยู่ สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปทันที เธอประกาศยกเลิกงานแต่งงานในที่เกิดเหตุและแจ้งตำรวจ

ฉันเป็นช่างนวด วันนี้ฉันไปนวดให้ลูกค้าตามนัดที่บ้าน เขาเป็นคนช่างคุยมาก ขณะนวดก็พูดคุยกับฉันตลอด แต่มือของเขาไม่ค่อยเรียบร้อย ชอบแอบลวงละเลียงฉันอยู่เรื่อยๆ ในบ้านมีกลิ่นอาหารหอมลอยมา น่าจะใกล้ถึงเวลากินข้าวแล้ว ในห้องน้ำมีเสียงน้ำไหลที่ค่อยๆ แผ่วเบาลง ส่วนอีกห้องมีเสียงเด็กร้องเรียก 'แม่ แม่' ดังมา ซึ่งฟังดูน่าขนลุกมาก วันรุ่งขึ้นมีข่าวว่าครอบครัวเขาทั้งสามคนตายหมดแล้ว

แม่นอนนิ่งไร้วิญญาณอยู่บนพื้นครัว ข้างกายมีขวดยานอนหลับเปล่าวางอยู่ แต่ในถ้วยชาของเธอกลับมีเพียงชาอุ่น ส่วนพ่อยืนนิ่งอยู่ข้างเตา มือสั่นเทา ไร้คำพูด เกิดอะไรขึ้น?

วันนี้คุณย่าไม่ตื่นนอน ในห้องของท่านมีกลิ่นอบเชยลอยออกมา และมีถ้วยใส่น้ำตาลใบว่างวางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง—ทั้งที่ท่านเกลียดน้ำตาล ประตูหน้าถูกล็อกจากภายใน คืนก่อนมีเพียงคุณย่า แม่ และฉันที่อยู่ในบ้าน

แม่โทรมาบอกว่าเธออยู่หน้าประตู ฉันแอบส่องดูแต่กลับไม่เห็นใคร แล้วสายก็ขาด อีกครู่มีเสียงเคาะประตูอีกครั้ง คราวนี้ฉันเห็นเงาคนสวมเสื้อโค้ทแดงของแม่ยืนถือโทรศัพท์อยู่ ฉันเลยไม่เปิดประตู เช้าวันรุ่งขึ้น ตำรวจพบศพแม่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง

เสียงกริ่งประตูในยามเที่ยงคืนปลุกฉันให้ตื่นขึ้น ที่หน้าประตูคือป้าข้างบ้าน เธอบอกว่าได้ยินเสียงร้องไห้จากบ้านของฉัน ฉันลังเลแต่ก็เปิดประตูให้เธอเข้ามา เช้าวันต่อมาตำรวจมาที่บ้าน ป้าตายอยู่ในห้องนั่งเล่นของฉัน

กลางดึกคืนหนึ่ง ชายคนหนึ่งนอนอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น เลือดไหลแต่กลับยิ้มอยู่ ภรรยาเขาที่ตื่นตระหนกถือมีดทำครัวไว้แน่น เพื่อนบ้านที่โทรเรียกรถพยาบาลยืนยันหนักแน่นว่า เห็นภรรยากระทำการแทงโดยเจตนา เมื่อเจ้าหน้าที่มาถึง ชายคนนั้นกลับขอร้องไม่ให้จับกุมภรรยา และยังขอบคุณเพื่อนบ้านอยู่ตลอด ภรรยาถูกตัดสินว่าไม่มีความผิดในภายหลัง ความจริงคืออะไรกันแน่?

ยามค่ำคืน โทรศัพท์ในบ้านเก่าดังขึ้น ชายคนหนึ่งรับสายแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นค่อยๆ พูดกับภรรยาว่า “เขากลับมาแล้ว” ภรรยาหน้าซีดเผือด มองออกไปนอกหน้าต่างอย่างสั่นเทา — ในสายฝนมีร่างหนึ่งกางร่มสีดำยืนอยู่ สิบนาทีต่อมา ชายคนนั้นล้มลงเสียชีวิต และเงานอกหน้าต่างก็หายไป

เขาเสียชีวิตในห้องที่ถูกล็อกจากด้านใน ไม่มีอาวุธ แล้วทำไมถึงตาย?

ในหิมะมีเพียงรอยเท้าที่เข้าไป แต่ไม่มีรอยเท้าที่ออกมา ทำไม?

ฉันชอบกินซี่โครงสูตรลับที่แม่ทำ วันนี้เปิดตู้เย็นเจอนิ้วที่มีแหวนทอง แม่ยิ้มบอกว่าเป็น 'ของเล่นจากซุปเปอร์มาร์เก็ต' กลางดึกถูกเสียงในครัวปลุก เห็นแม่กำลังยัดผู้ชายที่ใส่เสื้อคลุมของพ่อเข้าไปในตู้เย็น เธอหันมา: 'พรุ่งนี้ซี่โครงจะนุ่มขึ้นอีก'